ATTICANEWS.GR

Member Area
ΛΟΓΟΣ-ΤΕΧΝΗ-ΕΠΙΣΤΗΜΗ


Ολοκληρώθηκε η Έκθεση «Μαρκόπουλο 1821»,αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις.
News - ΛΟΓΟΣ-ΤΕΧΝΗ-ΕΠΙΣΤΗΜΗ
Δευτέρα, 24 Απρίλιος 2017 12:13

Ολοκληρώθηκε η Έκθεση «Μαρκόπουλο 1821»,αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις.

resized Βράβευση Σταμάτη Μεθενίτη

Πλήθος κόσμου τίμησε με την παρουσία του την Έκθεση «Μαρκόπουλο, 1821», που ολοκληρώθηκε με επιτυχία την Δευτέρα, 17/4/2017, στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Μαρκοπούλου και διήρκησε ένα (1) μήνα.

 

Στην Έκθεση – Αφιέρωμα στους Μαρκοπουλιώτες Αγωνιστές, είχαμε την ευκαιρία να δούμε Αριστεία του Αγώνα, που αφορούν σε Μαρκοπουλιώτες πολεμιστές για την ανεξαρτησία και Φακέλους Αγωνιστών, όπως καταγράφονται στο Βιβλίο του Σταμάτη Μεθενίτη: «Το Μαρκόπουλο των Μεσογείων: Οδοιπορικό στους αιώνες». Παρουσιάστηκαν επίσης στοιχεία από τις αγοραπωλησίες στην ευρύτερη περιοχή του Μαρκοπούλου, καθώς σύμφωνα με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου - 1830, οι Έλληνες όφειλαν να αποζημιώσουν τους «πρώην κτήτορες», με σκοπό να περιέλθει η «γη» στα χέρια τους.

resized Εγκαίνια Έκθεσης1

Εντυπωσιακό ήταν και το φωτογραφικό υλικό της Έκθεσης, μέσα από το οποίο «μεταφερθήκαμε» στα ήθη και τα έθιμα της εποχής, για τον επετειακό εορτασμό της 25ης Μαρτίου στην Κεντρική Πλατεία Μαρκοπούλου, από την εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και μετά.

 

Θα θέλαμε να μεταφέρουμε τις ευχαριστίες μας στον Σταμάτη Δημ. Μεθενίτη, καθώς το έργο του διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο για την παρουσίαση της Έκθεσης. Ο Ιστορικός Συγγραφέας τιμήθηκε από τον Δήμο Μαρκοπούλου για την προσφορά του στην διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς του τόπου μας.

 

Ευχαριστούμε ακόμη την Εταιρία Μελετών Νοτιοανατολικής Αττικής, για την συνδρομή της και ειδικότερα το μέλος της, Δημήτρη Νικολάου για τη βοήθειά του, την Θεοφανώ Σκοπελίτη, για την διάθεση φωτογραφικού υλικού από το πλούσιο αρχείο της.

resized Εγκαίνια Έκθεσης2

Επίσης ευχαριστούμε την Ευδοκία Μεθενίτη, υπεύθυνη των Τμημάτων «Ζωγραφικής & Δημιουργικής Απασχόλησης», του Προγράμματος «Αθλητισμός & Πολιτισμός για Όλους» του Δήμου Μαρκοπούλου, η οποία επιμελήθηκε την Έκθεση, έκανε τη μελέτη του σχεδιασμού και υλοποίησε τα εκπαιδευτικά προγράμματα, τα οποία απευθύνονταν στους μαθητές των Σχολικών Μονάδων της Α’βάθμιας και Β’βάθμιας Εκπαίδευσης του Δήμου μας και πραγματοποιήθηκαν κατόπιν ραντεβού, κατά τη διάρκεια της Έκθεσης. Ένα ευχαριστώ αξίζει ακόμη στον εθελοντή, εξειδικευμένο συντηρητή, Νίκο Σμυρνάκη, ο οποίος ανέλαβε εξ ολοκλήρου το στήσιμο της Έκθεσης.

 

Συγχαρητήρια αξίζουν στο εφηβικό τμήμα Ζωγραφικής, του Προγράμματος «Αθλητισμός & Πολιτισμός για Όλους», του Δήμου Μαρκοπούλου, που συμμετείχε και αυτό στην Έκθεση με τα δικά του φωτογραφικά ντοκουμέντα, από τα «μνημεία» της περιοχής, όπως είναι σήμερα.

 

Η Έκθεση αποτέλεσε έναν ελάχιστο φόρο τιμής, σε «εκείνους που σκοτώθηκαν σε κάποια από τις Μάχες του Αγώνα και δε μπήκαν σε κανένα κατάλογο "δικαιούχων"» (Μεθενίτης Σ., 2007).

 
ΒΡΑΒΕΙΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ 2017 ΣΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΚΑΛΛΙΑ ΠΑΠΑΔΑΚΗ
News - ΛΟΓΟΣ-ΤΕΧΝΗ-ΕΠΙΣΤΗΜΗ
Παρασκευή, 21 Απρίλιος 2017 16:33

ΒΡΑΒΕΙΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ 2017

ΣΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΚΑΛΛΙΑ ΠΑΠΑΔΑΚΗ

 Image1παπ

To Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (European Union Prize for Literature) θα απονεμηθεί στις 23 Μαΐου στις Βρυξέλλες στην Κάλλια Παπαδάκη, για το πρώτο της μυθιστόρημα «Δενδρίτες» (εκδόσεις Πόλις, 2015), μετά από απόφαση της εξουσιοδοτημένης ελληνικής εθνικής επιτροπής η οποία την επέλεξε. Γεννημένη το 1978, η συγγραφέας,  έχει σπουδάσει οικονομικά στις ΗΠΑ (Bard College) και έχει εκδώσει επίσης μια βραβευμένη συλλογή διηγημάτων «Ο ήχος του ακάλυπτου» και ένα βιβλίο ποίησης «Λεβάντα του Δεκέμβρη» Εκδ. Πόλις), ενώ εργάζεται επαγγελματικά και ως σεναριογράφος.

 

Υπενθυμίζεται ότι το βραβείο απευθύνεται σε νέους, ανερχόμενους πεζογράφους, των οποίων έχουν ήδη εκδοθεί δύο έως τέσσερα, το πολύ, βιβλία πεζογραφίας και δεν έχουν γίνει ακόμη γνωστοί στο εξωτερικό (οι ξενόγλωσσες μεταφράσεις τους δεν υπερβαίνουν τις τέσσερις). Προϋπόθεση, επίσης, είναι το βραβευόμενο έργο να είναι το πιο πρόσφατο βιβλίο τους και να μην έχουν μεσολαβήσει περισσότεροι από 18 μήνες μεταξύ της έκδοσής του και της απονομής του βραβείου.

 

Στόχος του Βραβείου Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης  (http://www.euprizeliterature.eu) είναι η ανάδειξη της δημιουργικότητας του ευρωπαϊκού χώρου στον τομέα της λογοτεχνίας, η προώθηση της μετάφρασης των λογοτεχνικών έργων και η καλλιέργεια του διαπολιτισμικού διαλόγου. Η Ελλάδα ανήκει στις χώρες στους συγγραφείς των οποίων απονέμεται εκ περιτροπής το βραβείο. Το σύνολο των 12 βραβευμένων συγγραφέων της φετινής χρονιάς, εκτός από την Κάλλια Παπαδάκη (Ελλάδα), περιλαμβάνει τους συγγραφείς Rudi Erebara (Αλβανία), Ina Vultchanova (Βουλγαρία), Sunjeev Sahota (Ηνωμένο Βασίλειο), Halldóra K. Thoroddsen(Ισλανδία), Osvalds Zebris (Λεττονία), Walid Nabhan (Μάλτα), Aleksandar Bečanović (Μαυροβούνιο), Jamal Ouariachi (Ολλανδία), Darko Tuševljaković (Σερβία), Sine Ergün (Τουρκία) και Bianca Bellová (Τσεχία).

 

Το βραβείο υποστηρίζεται από το πρόγραμμα «Δημιουργική Ευρώπη» της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που έχει αναθέσει τον συντονισμό του στην Ευρωπαϊκή και Διεθνή Ομοσπονδία Βιβλιοπωλών (EIBF), στο Συμβούλιο Ευρωπαίων Συγγραφέων (EWC) και στην Ομοσπονδία Ευρωπαίων Εκδοτών (FEP), ενώ στην Ελλάδα συντονίζεται από την Εταιρεία Συγγραφέων. Το πρόγραμμα «Δημιουργική Ευρώπη», με προϋπολογισμό σχεδόν 1,46 δισ. ευρώ για την περίοδο 2014-2020, συνεισφέρει σε εκατοντάδες προγράμματα πολιτιστικής συνεργασίας και περιλαμβάνει πρόγραμμα στήριξης λογοτεχνικών μεταφράσεων μεταξύ ευρωπαϊκών γλωσσών. Εθνικό σημείο συντονισμού του προγράμματος στη χώρα μας είναι η Διεύθυνση Διεθνών Σχέσεων και Ευρωπαϊκής Ένωσης του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.

 

Η Υπουργός Πολιτισμού επιθυμεί να συγχαρεί τη βραβευμένη νέα Ελληνίδα συγγραφέα και της εύχεται επιτυχημένη διεθνή σταδιοδρομία, με τη συνεπικουρία της σημαντικής της αυτής διάκρισης.

 

Winning Authors

Kallia Papadaki, Greece

Greece Kallia-Papadaki portrait

About the author:

Born in 1978 in the border town of Didymoteicho, she grew up in Thessaloniki and studied economics at Bard College and Brandeis University in the United States, and film at the Stavrakos Film School in Athens.

Papadaki works as a professional screenwriter. September, her first feature script, won the International Balkan Fund Script Development Award in 2010, received a Nipkow scholarship in Berlin, and premiered at the 48th Karlovy Vary International Film Festival (official competition). Rivers is her second feature film script, currently in development.

Publishing house:

Polis Books

Website
E-mail
+30 210 3643 382

Book awarded:

Δενδρίτες (Dendrites), 2015

Synopsis:

When Minnie’s teenage troublemaker brother goes missing, her Puerto Rican mother dies of sadness. The Campanis family decides to take Minnie in: Susan, the ex-hippy mother; Basil, the second-generation Greek-American stepfather; and Leto, Minnie's classmate and Susan and Basil's only daughter. Minnie's arrival makes unattended family scars flare up again.

Δενδρίτες (Dendrites) is the third book by Kallia Papadaki, who works as a film scriptwriter. Adolescents and adults in crisis-ridden 1980s Camden, New Jersey, must deal with hard times, as action gains perspective through flashbacks to previous generations of Greek and other American immigrants. Dendrites is a term used to describe a form of snowflake, and like snowflakes, Minnie and Basil, Leto and Susan, and the cast of other characters in the book, are unique and beautiful as they swirl in the air and melt away.

This is a novel about wanting to belong, despite personal and collective crises; a story about immigration and its quest for a meaningful life; a tale of lost second chances, failed marriages, and broken careers; a book about how big dreams, small gestures, and unspoken words can create minute cracks that bring down walls, buildings and lives.

It is also a story about hope and compassion to be found in the least-expected places. Some cracks come from family history; others from current decisions. There is a crack in everything. But, as Leonard Cohen has said, that’s how the light gets in.

Excerpt:

Translated from Greek by Irene Noel-Baker

 

The sun sets indolently behind the town of Camden, while Leto trips and bends down to tie her shoelaces at the side of the road, and opposite her the municipal school bus crosses the avenue south west, a motto along its side with “equal opportunities in education,” proclaiming the right of every pupil regardless of race, colour or wealth to enjoy the same privileges of a state education. She sees Minnie’s face glued to the window, her darkish, curly braids cropped short, gazing far, far away, to the Delaware River, and further still towards Philadelphia, where her father lives, who abandoned them when she was a baby, and whom she’s never known, and if there is one image she has kept in her memory it is the worn out boots she found in the attic, size 14, which she made into flower pots, putting in earth and fertiliser and planting bean sprouts, for her botany class.

 

Minnie lives in a run down neighbourhood, with grey stone houses that have faded, time has worn them down evenly, and in their uniform ugliness there is harmony, the neglected stone does not seem out of place, it’s as if time has wisely sculpted it, the ruins bear the past almost with reverence, witness to a human ambition thwarted with the passage of time, the people and ruins co-exist, having accepted by now the decay, and only in the evenings when night arrives early, now, as winter sets in, is one afraid, when the wretchedness of the buildings is hidden beneath the rimy blackness, and their shapes recover something of their early, piercing glory and the people – to exorcize the benevolence of a night that falls like balsam on the battered stone and covers it – turn into monsters, lest they dream of deserving something better, and reject their unlucky fate. Minnie gets off the bus and puts her school bag on her back, waves a quick goodbye to her Mexican friend, Miguel the octopus, the driver, and shrugs down into her thin jacket, looking straight ahead, and runs alongside the gulf of Newton adjacent to Morgan Village and joining the Delaware River to the west, where it dominates the town and floods it in eternal, gloomy damp and seasonal bloodsucking mosquitoes, that thrive on the stagnant waters and human shipwrecks of the Cooper tributary.

 

“You’re early,” her mother informs her from inside the kitchen and Minnie, out of breath, leaves her school bag in the hall of the ground floor flat and goes straight to the living room, picks up the remote and turns on the television, “nothing,” they still haven’t given a date for when they’re showing the next episode of Dallas, she needs to find out finally who shot JR, it’s been six months since last March and the question is still left hanging, it’s almost November now and they haven’t solved the mystery, the entire summer was taken over with who did it and why, it turned September and Minnie took heart, the television season was due to begin, everything would be sorted out, but she was unlucky, the actors were on strike, indefinitely, and after September October came and went, and after October November, and somewhere along the line people got tired of waiting, and to keep their viewers interested and eager the producers of CBS threw oil on the flames and put trailers onto TV screens lasting a few seconds each with possible versions of who was almost a murderer, the debates flared up again, and how wicked was that? Half the cast were potential murderers, and all summer Minnie laid a bet that JR was shot by his mother Miss Ellie, he’d treated her badly enough, the poor thing, because there is no pain greater than what your relatives bring, and the closer the ties, the more brutally they scar you, and Pete, her older brother, it was the 3rd of September, picked up his air rifle and caught her in the left shoulder, and Minnie let out a shriek, roused the entire neighbourhood, and he was laughing and saying sorry, he didn’t mean it, he did it by mistake, mistakes happen, it’s human, and Minnie’s lovely eyes had turned to pinpricks from the pain, and her welling tears had dimmed them, and then she knew for certain that she had shot JR.

 

“21st of November they said they’d show it,” Minnie turns her head and sees her mother chewing something that looks like fried banana and they call it plantain in San Juan, she herself can’t stand the taste and feel of it ever since they shoved it into her mouth for the first time, and however much the omniscient and tireless Louisa tries to persuade her it’s low in sugars and has a high concentration of potassium, and that she would do better to stop being so stubborn and difficult and adapt to what’s good for her, since knowledge arrives too late to prevent the things her daughter will regret, and Minnie with her back turned and the television blaring, about to ask what they’re having for dinner because she’s as hungry as a wolf, feels the electricity in the room, and as light travels faster than sound, so the words come directly after it, like a thunderclap, “What have you gone and done to your hair, dammit?” and as if that wasn’t enough, Louisa’s fingers, greasy from cooking, yank at what’s left of her braids to undo them, as if pulling them will bring back what’s gone.

 

It’s almost 11 at night and Pete hasn’t turned up, her mother wanders in and out of the living room and Minnie, wrapped in her old woollen baby blanket at the end of the sofa, pretends to be caught up in intractable mathematical problems. “What time is it?” asks Louisa for the 100th time, and doesn’t wait for or get a reply, “when did you last see him?” and Minnie without looking up from her book mutters, “Mum, I told you, he was at school today,” and Louisa goes out of the living room, opens the front door and weaves about on the few squares of pavement, as if she is deciding whether to cross the road, as if on its far side a threatening river flows wildly, and her worried figure is faintly delineated, staggering, through the lace curtains, and her shadow grows giant-like on the walls and hovers above the sofa, above Minnie’s head, like a bad omen. It’s now after 12, Louisa sits at the kitchen table with her head in her hands, Minnie catnaps on the sofa, and between them the telephone sits silent, nobody knows anything, his two best friends came home early, the police have nothing enlightening to say, if anything turns up they’ll call, not to worry, and the phone sits in its place, dumb and unearthly like the thoughts conjured up in Louisa’s mind and rebounding in Minnie’s dreams.

 

It’s nearly daybreak and Pete hasn’t appeared yet, Louisa is still in the same position, her body a dropped weight with its counterweight gone, Minnie wrapped in the woollen blanket sleeps uneasily on the sofa, and the sun hesitantly comes in through the window and lights up all the dusty corners, yesterday’s webs left by busy spiders, the breadcrumbs on the floor, the decay and neglect provoked by a night of deep sorrow, and Louisa gets up listlessly from the chair, turns on the gas ring and mechanically prepares fried eggs with thin slices of bacon and pieces of toast spread with sugar and margarine.

 

Minnie stands behind her, just woken up, with her hair dishevelled from sleep and her empty stomach rumbling with hunger, she tugs at the edge of the faded dressing gown but gets no answer, “Mummy, what time is it?” she asks softly not to startle her with unnecessary demands, and Louisa looks like a ghost, her excess weight no longer hugging her body as before, you could swear that overnight her clothes have started to hang off her, and her curved shoulders have slumped forward and given up, “what time is it?” insists Minnie, and Louisa as if hypnotised opens the cupboards, brings out tableware dulled by years of use, “Time for breakfast, time for breakfast,” she says to herself and lays the table for three, out of habit.

 

They eat together while the neighbouring houses are still obscured by morning mist and the roads around are stubbornly silent, in half an hour everything will change, Louisa knows that by morning nothing will be the same and she rests all her hope on this interval, when her thoughts like shadows contract and expand in time, to cover as large an area of hope as is her due, before she is found out by the bad news she instinctively knows, because her son is mixed up in gangs and drugs, they told her so at the Baptist church to make her see sense, and to bring her to the way of the Lord, and she for two weeks has been wavering as to what and who benefits by her not going to church, and rejecting and resisting the strictures of her local community, but it’s because there is no faith and hope left inside her for second and third chances to fall like manna from heaven and nourish and feed people who’ve been deprived for years.

 

Minnie packs her bag and runs to catch the school bus, Louisa pulls out the kitchen stool and sits at the window with the curtains open, Minnie runs beside the bus which speeds away, Louisa hears her own breath, a wave of inopportune whys, ifs and maybes, they trap her in her body and hammer her down, Minnie loses site of the bus which gathers speed down the avenue, and becomes a tiny trembling dot at the edge of the deep red horizon, and Louisa takes deep breaths, clutches at her breast and crumples to the floor, because her heart no longer wants to live inside this body, and her clenched, raised fist is the evidence of her ultimate and futile battle.

More info on the author with excerpt in o.v. and EN or FR (PDF)

Other Works:

Ο ήχος του ακάλυπτου

Athens: Polis, 2009

Λεβάντα στο Δεκέμβρη

Athens: Polis, 2011

 

 

 

 

http://www.euprizeliterature.eu/author/2017/kallia-papadaki

 

Τελευταία Ενημέρωση στις Παρασκευή, 21 Απρίλιος 2017 16:39
 
Αναδρομική Έκθεση Ζωγραφικής - «Τα Ιστιοφόρα της Άνδρου»,της Δέσποινας Καράμπελα-Αναστασίου.
News - ΛΟΓΟΣ-ΤΕΧΝΗ-ΕΠΙΣΤΗΜΗ
Τετάρτη, 19 Απρίλιος 2017 08:30

Αναδρομική Έκθεση Ζωγραφικής - «Τα Ιστιοφόρα της Άνδρου»,της Δέσποινας Καράμπελα-Αναστασίου.

 

Αναδρομική Έκθεση Ζωγραφικής - Τα Ιστιοφόρα της Άνδρου της Δέσποινας Καράμπελα-Αναστασίου

 

Ο Δήμος Μαρκοπούλου διοργανώνει και σας προσκαλεί, στα Εγκαίνια της Αναδρομικής Έκθεσης Ζωγραφικής «Τα Ιστιοφόρα της Άνδρου», από τη Δέσποινα Καράμπελα-Αναστασίου, που θα πραγματοποιηθούν την Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017 και ώρα 8:00 το βράδυ, στον εκθεσιακό χώρο του Πολιτιστικού Κέντρου του Δήμου Μαρκοπούλου (Γ. Παπαβασιλείου 34).

 

Έχοντας επικεντρώσει το έργο της, στην εμπνευσμένη ανάπλαση λαϊκών παραδοσιακών στοιχείων της χώρας μας, καθώς και στην αγιογραφία, η Δέσποινα Καράμπελα-Αναστασίου συγκινεί με την Έκθεσή της, τόσο με τα ερεθίσματα που της δίνει το θέμα, όσο και με τον τρόπο που αντιλαμβάνεται την ελληνική λαϊκή παράδοση, προκαλώντας στον επισκέπτη, έναν ευχάριστο «αντιπερισπασμό», στα δεινά της σύγχρονης παγκοσμιοποιημένης ισοπέδωσης.

 

Η Έκθεση, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 2010 στο Μουσείο Λαογραφίας και Χριστιανικής Τέχνης στην Άνδρο, αποσπώντας τα καλύτερα σχόλια και εντυπώσεις, καθώς για πρώτη φορά απεικονίστηκαν στον καμβά, ιστορικά πλοία από το 1800, μεγάλων οικογενειών.

 

Η Δέσποινα Καράμπελα-Αναστασίου γεννήθηκε στην Αθήνα και τα τελευταία είκοσι χρόνια, ζει μόνιμα στο Πόρτο Ράφτη. Έχει κάνει σπουδές ζωγραφικής στην ΑΣΚΤ, με τους Γιάννης Μόραλη και Νίκο Νικολάου. Σπούδασε διακοσμητικές τέχνες και σκηνογραφία στη Σχολή Βακαλό με τον Παναγιώτη Τέτση. Ασκήθηκε στη νωπογραφία και στην τεχνική των φορητών εικόνων στο εργαστήριο του Κων/νου Ξυνόπουλου. Ειδικεύτηκε, επίσης, στην συντήρηση παλαιών έργων τέχνης και στη σχεδίαση και υλοποίηση βυζαντινού κοσμήματος. Έχει δημιουργήσει και στους χώρους της γλυπτικής και της κεραμικής τέχνης και έχει αγιογραφήσει εκκλησίες στην Άνδρο, στα Μεσόγεια, στη Μυτιλήνη και στην Πελοπόννησο. Έχει διδάξει αγιογραφία, ναΐφ ζωγραφική, γλυπτική και κεραμική τέχνη και έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής σε διάφορα μέρη της Ελλάδας. Το 2007 ίδρυσε τον παραδοσιακό πολυχώρο «Πνευματική Εστία Άνδρου Β.Αναστασίου».

 

Διάρκεια Έκθεσης: 21/4/2017 – 28/4/2017

Ωράριο Λειτουργίας: 10:00π.μ. – 1:00 μ.μ. και 6:00μ.μ. – 8:00μ.μ.

 

Από τα έσοδα της Έκθεσης, θα ενισχυθεί το Κέντρο Αποκατάστασης Αναπήρων Παίδων Βούλας (πρώην ΠΙΚΠΑ) και το Κοινωνικό Παντοπωλείο του Δήμου Μαρκοπούλου.

 

Σας περιμένουμε!

 
ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΧΑΡΑΚΤΡΙΑΣ ΜΑΙΡΗΣ ΣΧΟΙΝΑ ΣΤΟ ΑΛΑΤΖΑ ΙΜΑΡΕΤ
News - ΛΟΓΟΣ-ΤΕΧΝΗ-ΕΠΙΣΤΗΜΗ
Τρίτη, 18 Απρίλιος 2017 15:47

ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΧΑΡΑΚΤΡΙΑΣ ΜΑΙΡΗΣ ΣΧΟΙΝΑ ΣΤΟ ΑΛΑΤΖΑ ΙΜΑΡΕΤ

resized EkthesAlatzImar1

Τα εγκαίνια της έκθεσης «Ωδές Αιγαίου, τιμούν τους Πανάρχαιους Θησαυρούς των Αντικυθήρων» της χαράκτριας Μαίρης Σχοινά, θα πραγματοποιηθούν στο Αλατζά Ιμαρέτ (Κασσάνδρου 91-93, τηλ. 2310 278587), την Παρασκευή 28 Απριλίου 2017, στις 20.00.

Η έκθεση την οποία διοργανώνει ο Δήμος Θεσσαλονίκης θα διαρκέσει έως τις 4 Ιουνίου 2017 και θα λειτουργεί από Τρίτη έως Κυριακή, κατά τις ώρες 11.00 έως 18.00.

 Η επιμελήτρια της έκθεσης, Ιστορικός και Κριτικός Τέχνης, Θάλεια Στεφανίδου, σημειώνει: «...Αυτό που σε μένα προκαλεί ένα ιδιαίτερο αισθητικό ενδιαφέρον είναι η πρόταση της Σχοινά να μας φέρει σε επαφή με το αρχαιολογικό “εύρημα”, εμβαπτίζοντας και εγκλωβίζοντάς το στο μπλε θαλάσσιο ρευστό. Σαν να γίνεται δηλαδή η φωτογραφημένη θάλασσα το φίλτρο που αναδεικνύει, ενώ ταυτόχρονα αποκρύπτει την αρχαιολογική περιπέτεια της διαχρονικής ελληνικής μνήμης, ως τέχνης και τεχνολογίας. Γιατί είναι οπτικά πολύ δύσκολο να παρατηρήσουμε εξεταστικά αυτά τα εξαιρετικά “κείμενα”, που ζαλίζουν το βλέμμα μας επιπρόσθετα και μέσα από τις δίνες του νερού και των αντανακλάσεών του. Μοιάζει να μας διαφεύγουν, αναγκαστικά, παρόμοια με τα πλάσματα που κείνται κατενώπιον φωλιασμένα στα όνειρα...».

resized EkthesAlatzImar2

  Για την εικαστική εγκατάσταση της Μαίρης Σχοινά, η Δρ. Αρχιτεκτονικής και Ομότιμη Καθηγήτρια του ΑΠΘ, Ξανθή Σκαρπιά-Χόιπελ, αναφέρει: «Κάτω από τους θόλους του Αλατζά Ιμαρέτ, η καλλιτέχνης θα στήσει τα λεπτεπίλεπτα τυπώματά της σε διάφανα μετάξινα υφάσματα ύψους 10 μ.  Κοιτάζοντάς τα, αντιλαμβάνεσαι τη διάθλαση του φωτός να παιχνιδίζει με τα σχήματα των αρχαίων αντικειμένων».

Η Μαίρη Σχοινά γεννήθηκε στις Σέρρες. Σπούδασε Χαρακτική (1966-1971), με υποτροφία του ΙΚΥ, και Τυπογραφία και Τέχνη του Βιβλίου (1971-1973) στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ) και, στη συνέχεια, Λιθογραφία (1976-1981) στην École  Nationale  Supérieure des Beaux-Arts στο Παρίσι, με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης.

Δίδαξε Πλαστικές Τέχνες στο Κολλέγιο Αθηνών - Κολλέγιο Ψυχικού, (1981-1993)  και Χαρακτική στο Εργαστήριο της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών στην Αθήνα (1993-2015). 

Έχει παρακολουθήσει Αdvanced Colour Printmaking στο New York University στη Νέα Υόρκη (1996-1997) ως επισκέπτρια πανεπιστημιακός με εκπαιδευτική άδεια της ΑΣΚΤ καθώς και Advanced Printmaking και Digital Prints στο Columbia College Chicago στο Σικάγο (2004) ως επισκέπτρια λέκτορας. Έχει συμμετάσχει σε διεθνή εργαστηριακά σεμινάρια Χαρακτικής.  Σήμερα είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια της ΑΣΚΤ.

Έχει παρουσιάσει τη δουλειά της σε 30 ατομικές εκθέσεις και σε περισσότερες από 100 συλλογικές εκθέσεις και διεθνείς Μπιενάλε στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. 

  • 2003 Βραβείο Dr. Iwasaki, 4th Kyoto International Woodprint Exhibition, Ιαπωνία

  • 2009 Βραβείο του Rector of the Szczecin Academy of Applied Art

  • International Print Triennial Krakow 2009, Κρακοβία, Πολωνία.

 

Έργα της βρίσκονται σε Μουσεία, Πινακοθήκες και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

 

Η έκθεση πραγματοποιείται με την ευγενική υποστήριξη του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης.

 


Σελίδα 7 από 602
Συναυλία της Γυναικείας Χορωδίας «Women’s Chamber Choir» του Πανεπιστημίου Moody των Η.Π.Α., στο Δημοτικό Κινηματοθέατρο Μαρκοπούλου «Άρτεμις».
Συναυλία της Γυναικείας Χορωδίας «Women’s Chamber Choir»  του Πανεπιστημίου Moody των Η.Π.Α.,  στο Δημοτικό Κινηματοθέατρο Μαρκοπούλου «Άρτεμις».
Συναυλία της Γυναικείας Χορωδίας «Women’s Chamber Choir» του Πανεπιστημίου Moody των Η.Π.Α., στο Δημοτικό Κινηματοθέατρο Μαρκοπούλου ...

Το καυτό φιλί της Μόνικα Μπελούτσι
Το καυτό φιλί της Μόνικα Μπελούτσι
Το καυτό φιλί της Μόνικα Μπελούτσι Η όμορφη ηθοποιός επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά τον τίτλο «σύμβολο του σεξ» με το ...

ATTICANEWS.GR στο Facebook

Powered by Jasper Roberts - Blog
Διαφήμιση
Διαφήμιση